Pame Cinema -

Από όλες τις femmes fatales της μεγάλης οθόνης, η Rita Hayworth ως Gilda είναι ίσως αυτή που συγκεντρώνει τις περισσότερες υποψηφιότητες για το στέμμα της πιο μοιραίας γυναίκας. Και όχι άδικα. Αρκεί η σκηνή που τραγουδάει το Put the blame on Mame με το εφαρμοστό μαύρο σατέν φόρεμα εκτελώντας το πιο αισθησιακό στιρπτίζ στην ιστορία του κινηματογράφου, περιορισμένο στην αφαίρεση ενός γαντιού, για να της αξίζει αυτός ο τίτλος. Άλλωστε το ότι μια ατομική βόμβα έφερε το όνομα και την φωτογραφία της εκείνη την εποχή δείχνει πόση απήχηση είχε.

Εικοσιοκτώ χρονών όταν γυρίστηκε η ταινία, είναι στο απόγειο της ομορφιάς της και τίποτα δεν μαρτυρεί πώς ερχόταν από μια γέννα – είχε γεννήσει την κόρη της Rebecca από τον Όρσον Ουέλς λίγους μήνες πριν αρχίσουν τα γυρίσματα.

Στην Γκίλντα βρισκόμαστε στο Μπουένος Άυρες αμέσως μετά τον πόλεμο, όπου οι κάθε λογής τυχοδιώκτες συγκεντρώνονται στα καμπαρέ και στα καζίνο της πόλης αναζητώντας συντροφιά, ποτό και μια καλύτερη τύχη. Ένας τέτοιος τυχοδιώκτης είναι και ο Τζόνι Φάρελ (Glenn Ford), που γνωρίζεται κατά τύχη με τον Μπάλιν Μάντσον (George Macready), τον πλούσιο ιδιοκτήτη καζίνο με πολλές άλλες ύποπτες δουλειές και γίνεται το δεξί του χέρι. Όλα πάνε καλά μέχρι που ο Μπάλιν γνωρίζει στην Τζόνι την νέα του γυναίκα την Γκίλντα (Rita Hayworth) που αμέσως γίνεται εμφανές πως οι δυο τους γνωρίζονταν από παλιά. Το ερωτικό τρίγωνο που θα δημιουργηθεί, σε μια ατμόσφαιρα υποβόσκουσας ομοφυλοφιλίας μεταξύ των ανδρών, ενώ ταυτόχρονα είναι και οι δύο ερωτευμένοι με την Γκίλντα, θα οδηγήσει το τρίο μέσα από παρεξηγήσεις, συγκρούσεις και προδοσίες στην τελική αντιπαράθεση.

Κλασσικό noir του Charles Vidor, που μεταφέρει στην οθόνη την ανέκδοτη νουβέλα του E.A. Ellingtonσε προσαρμογή του Jo Eisinger, η Γκίλντα είναι γυρισμένη σχεδόν αποκλειστικά σε εσωτερικούς χώρους και πάντα νύχτα, εντείνοντας με την πολύ καλή φωτογραφία της την ατμόσφαιρα του μυστηρίου και του κινδύνου, κάτι που όμως δεν υποστηρίζεται ιδιαίτερα από την μάλλον νωθρή σκηνοθεσία του Vidor. Και ενώ η Hayworth είναι η ιδανική Γκίλντα, ο Γκλεν Φορντ δεν βρίσκεται στο στοιχείο του με τον ρόλο του Τζόνι, που θα χρειαζόταν έναν πιο δυνατό ερμηνευτή για να μας μεταφέρει την εσωτερική σύγκρουση του χαρακτήρα και πιο πειστικά την σκληρή εξωτερική συμπεριφορά του και αναγκαστικά πάει το μυαλό μας στο πώς θα ήταν ο Humphrey Bogart στο αντίστοιχο ρόλο, καθώς φαίνεται πως ο Ρίκ της Καζαμπλάνκα αποτέλεσε το πρότυπο του συγγραφέα.

Τα δύο τραγούδια που τραγουδάει η Rita Hayworth, το Amado Mio και το Put the blame on Mame είχαν γραφτεί αποκλειστικά για την ταινία και έγιναν μεγάλες επιτυχίες, ωστόσο, αν και το ήθελε πολύ δεν τα τραγουδάει η ίδια, αλλά η τραγουδίστρια Anita Ellis.

Παρά τα ψεγάδια της η Γκίλντα είναι μια ταινία που αξίζει να την δει κανείς μόνο και μόνο για να απολαύσει την Rita Hayworth στον καλύτερο ρόλο της καριέρας της.

Βαθμολογία: 7 στα 10

Γκίλντα (Gilda, 1946) – Κριτική